Zdjęcie: z otwartych źródeł
Ludzkie granice nie powstają z chęci obrażania
Z biegiem lat nawet najbardziej gościnni ludzie stają w obliczu prostej, choć niewygodnej prawdy: zasoby fizyczne, emocjonalne i domowe nie są nieograniczone. A mówienie „nie” nie staje się aktem egoizmu, ale formą dbania o siebie. Właśnie o tym pisał The Washington Post i poruszył bardzo istotny temat, jak chronić własne granice i nie niszczyć relacji z przyjaciółmi, rodziną, a nawet najbliższymi.
Weźmy na przykład małżeństwo dorosłych ludzi. Mieszkają w dużym mieszkaniu w pobliżu popularnego miejsca w mieście – miejsca, które automatycznie staje się „wygodną opcją” dla znajomych i krewnych. Kiedyś chętnie przyjmowali gości, ale teraz szczerze przyznają, że nocowanie innych stało się nieosiągalne. Jednak prośby się nie kończą:
- „Jesteśmy tu tylko na kilka dni”.
- „Zrobię śniadanie”.
- „To nie jest problem”.
Problem polega na tym, że nawet po uprzejmym „przykro nam, nie możemy” ludzie zaczynają się targować, a to już nie jest gościnność, ale wtargnięcie.
Kiedy osoba jest zmuszona wyjaśnić swoje „nie”, zaczyna wątpić w swoje prawo do odmowy. Jest to szczególnie bolesne w starszym wieku, kiedy energia jest cenniejsza niż jakiekolwiek zobowiązania społeczne.
Dlaczego „nie” jest pełnym zdaniem
Granice nie istnieją po to, by o nich dyskutować, ale po to, by je respektować. Odmowa bez wyjaśnienia nie jest chamstwem, jest jasnością, ale kiedy rozmówca nalega, oferuje „rekompensaty” lub wywołuje poczucie winy, odpowiedzialność za napięcie nie spoczywa na tym, który odmówił, ale na tym, który nie zaakceptował odpowiedzi.
Jednym z praktycznych rozwiązań sugerowanych w artykule Washington Post jest prewencyjna uczciwość:
- otwarte informowanie przyjaciół i rodziny o zmianie formatu życia;
- wyjaśnić, że możliwe są wizyty dzienne, ale nie nocowanie;
- nie w odpowiedzi na prośbę, ale z wyprzedzeniem, np. w wiadomości świątecznej.
Rozładowuje to napięcie, zanim jeszcze się pojawi.
Granice nie są ścianami, są filtrami. Ludzkie granice nie powstają z chęci obrażania. Powstają z potrzeby przetrwania – fizycznego i emocjonalnego.
Prawdziwe związki wytrzymują szczere „nie”. Te, które się rozpadają, często trzymają się razem tylko dzięki milczącej zgodzie na tolerowanie tego. A co być może najważniejsze, nie musisz czuć się komfortowo, by być miłym. Samoopieka nie jest końcem gościnności. To jej nowa, bardziej dojrzała forma.
Published by